«دهم ربیع الثانی» است؛ ماهی که در ضمیر بهاری اش،

 خزانی بود و بهار زندگیِ بانو را به برگ ریزانِ خزان سپرد.

حسرتا! چه زود، شهر در فراوانیِ اندوه، پژمرد!

 چه زود، شوق میزبانی در سویدای دل ها، مُرد!

وسعت اندوهش، عاقبت بر رنجِ تن افزود و شدّت غم، توانِ جان پاکش را فرسود.

آه که چه لحظات تلخی بود! هنگام وداع است؛ وداعی سخت غریبانه!

آسمان، پله های «عروج» را می آراید و «بهشت»،

 منتظر استقبال از خاتون عصمت و عفاف، می شود!

السَّلامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ وَلیِّ اِاللّه

السَّلامُ عَلَیْکِ یَا اُختَ وَلیِّ اِاللّه

السَّلامُ عَلَیْکِ یَا عَمَّةَ وَلیِّ اِاللّه

السَّلامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ مُوسَی بن جَعفر علیه السلام

درود خداوند، بر «عظمت» و «عصمت» و «کرامت» شما باد!

بانو! دردمندانیم، جویای شفا،

دست ما و دامن آیینه ها،

روی ما و آستانِ «هَل اَتی»


بهارعمر بانو گشت پاییز

هوای شهر قم سرد و غم انگیز

تمام زائرانش بی قرارند

حرم ازعطر یا معصومه(س) لبریز...



همه گویند به تعجیل ظهورش صلوات،

کاش این جمعه بگویند ؛

"به تبریک حضورش صلوات"


اَللّهُمَّ عَجِِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج